“Пакліканыя да любові”

26-27 декабря в д.Геранёны, Ивьевского района Гродненской области, прошли реколекции «Пакліканыя да любові» для екип Субботников и Геранён. На этих духовных упражнениях супружества размышляли об  любви, не той любви которая построенная на эмоциях, на желаниях, а о любви, которую может дать лишь Бог.

Каждый из нас, по разному, веруя в Бога, старается изменить свою жизнь к лучшему. Но нам нужно прежде всего смириться и понять, что без Бога мы ничего сами не можем. В Евангелии от Иоанна Иисус говорит к нам: «Как ветвь не может приносить плода сама собою, если не будет на лозе: так и вы, если не будете во Мне. Я есмь лоза, а вы – ветви; кто пребывает во Мне, и Я в нём, тот приносит много плода; ибо без Меня не можете делать ничего.» (Ин 15, 4-5)

Мы все, есть ветви, а Бог есть Лозой, которая питает свои ветви живительным соком, который в свою очередь даёт нам силы, чтобы мы могли приносить плоды, чтобы мы могли соблюдать заповеди Божии. И этим живительным соком является любовь Божия!!!

Наше решения принять таинство венчания , шлюб, это не просто формальность или дань моде, а выбор стиля своёй совместной жизни. Мы решаем всю нашу супружескую жизнь сделать таинством, или видимым знаком той невидимой действительности , которая показана нам в Святой Троице. Мы становимся одним целым также для того, чтобы всё в наших супружествах начиналось по замыслу Бога.

В первом описании создания человека, мы читаем: «И сотворил Бог человека по образу Своему, по образу Божию сотворил его; мужчину и женщину сотворил их» ( Быт 1, 27 ). Если мы сотворены по образу , то мы должны всегда помнить, что БОГ – это ЛЮБОВЬ. В Евангелии от Иоанна написано «Бог есть любовь, и пребывающий в любви пребывает в Боге, и Бог в нём» ( Ин 4,16)

Супружеская любовь – это акт дарения, то есть безвозмездного принесения себя в дар, другому. Не только удовольствие, не только влечение, но дар, причём, такой дар, который желает другой, а не тот, что хотелось бы принести нам самим. Глубокая и продолжительная радость – результат любви в самом возвышенном смысле – рождается именно из такого безвозмездного дарения, которое не стремиться к извлечению определённого интереса или удовольствия для себя.

Супружескую любовь следует открывать заново, питать, созидать каждый день. С терпением, заботой и вниманием хорошего садовника следует растить супружескую любовь. Как и растение, любовь жива, если она растёт! Враг, который чаще всего подстерегает её, зовётся «привычкой», то есть потеряй желания к изначально присущей любви способности творения, и потому любовь в таком случае заканчивается охлаждением и умирает.

Примечательным является и то, что именно 27 декабря, в день Святого Семейства, супружества экип Субботников и Геранён, торжественно принимали Карту END.

Для верующего супружеская жизнь – это путь совершенствования и полноты христианской жизни, подлинное божественное призвание к святости в любви и верности.

„Powołani do miłości”

26-27 grudnia 2009 r. we wsi Gieraniony (rejon iwjewski, powiat grodzieński) odbyły się dla ekip z Subbotnik i Gieranion rekolekcje na temat: „Powołani do miłości”. Podczas tych ćwiczeń duchowych małżeństwa rozmyślały o miłości, ale nie tej, która jest zbudowana na emocjach i pragnieniach, a o miłości, którą może dać tylko Bóg.

Każdy z nas, choć we właściwy sobie sposób, wierząc w Boga, stara się zmienić swoje życie na lepsze. Jednak przede wszystkim musimy pogodzić się z tym i zrozumieć to, że bez Boga nic nie możemy uczynić. W Ewangelii św. Jana Jezus mówi do nas: „Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – o ile nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić.” (J 15, 4-5)

Wszyscy jesteśmy latoroślami, a Bóg jest krzewem winnym, który odżywia swoje gałęzie ożywczym sokiem, który to daje nam siły, byśmy mogli wydawać owoce, byśmy mogli przestrzegać Bożych przykazań. Tym ożywczym sokiem jest Boża miłość!!!

Nasza decyzja o przyjęciu sakramentu małżeństwa, nas ślub, to nie jest tylko formalność lub schlebianie modzie; to wybór stylu naszego wspólnego życia. Podejmujemy się uczynić nasze małżeńskie życie sakramentem, czyli widocznym znakiem tej niewidzialnej rzeczywistości, którą ukazuje Trójca Święta. Stajemy się jednością także dla tego, by wszystko w naszych małżeństwach miało swój początek w woli Bożej.

W pierwszym opisie stworzenia człowieka czytamy: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę.” (Rdz. 1, 27). Jeżeli jesteśmy stworzeni „na … obraz”, to powinniśmy zawsze pamiętać, że Bóg to Miłość. W Ewangelii Św. Jana jest napisane: „Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.” (1 J 4, 16)

Miłość małżeńska to dar, to bezinteresowne oddanie siebie w darze drugiemu. Nie tylko przyjemność, nie tylko pożądanie, ale dar, przy czym, taki dar, jakiego pragnie druga osoba, a nie taki, jaki my chcielibyśmy dać. Głęboka i pełna radość – rezultat miłości w jej najgłębszym sensie – rodzi się właśnie z takiego daru, który nie dąży do osiągnięcia określonego celu lub przyjemności dla siebie.

Miłość małżeńską należy odkrywać na nowo, wzmacniać, stwarzać na każdy dzień. Z cierpliwością, troską i uwagą dobrego ogrodnika należy hodować miłość małżeńską. To, że miłość jest żywa poznamy po tym, że – tak jak roślina – rośnie i rozwija się! Jej największym wrogiem, który ją najczęściej atakuje to „przyzwyczajenie”, to zaniechanie pragnienia, właściwego początkom miłości, budowania, tworzenia, wprowadzania zmian i dlatego miłość w takim wypadku kończy się ochłodzeniem i umiera.

Godnym uwagi jest i to, że właśnie 27 grudnia, w Święto Świętej Rodziny, małżeństwa ekip z Subbotnik i Gieranion uroczyście przyjmowały Kartę END.

Dla ludzi wierzących życie małżeńskie to droga do doskonałości i pełni chrześcijańskiego życia, oryginalne Boże powołanie do świętości w miłości i wierności.

Galeria zdjęć